Alex Palou hief zijn vijfde IndyCar-kampioenschapstrofee op tijdens de seizoensafsluitende Mission Foods Grand Prix of Monterey, waarmee hij nog een jaar afsloot als de leidende coureur van de serie.
De Spaanse racer is sinds zijn eerste titel in 2021 de maatstaf van het Amerikaanse open-wheelracen. Vijf Astor Cups plaatsen hem in een kleine groep coureurs met vijf of meer kampioenschappen in de discipline, naast namen die teruggaan tot het tijdperk van de voorin geplaatste motoren.
Consistentie boven flitsen
De seizoenen van Palou volgen meestal dezelfde vorm. Hij vermijdt ongedwongen fouten, verzamelt punten op circuits die niet bij zijn auto passen en wint dan op de wegcircuits waar zijn soepele stijl loont. Rivalen hebben gezegd dat het moeilijkste aan racen tegen hem is dat hij zelden posities teruggeeft. Die aanpak heeft hem de coureur gemaakt waaraan de rest van het veld zich meet, en het bracht hem dit jaar opnieuw de titel in een jaar waarin het schema ovals, stratencircuits en permanente wegcircuits combineerde.
McLaughlin beëindigt lang wachten
Scott McLaughlin won de race op Laguna Seca en beëindigde een reeks van 35 races zonder zege. De Nieuw-Zeelander stapte over naar IndyCar vanuit de Australische Supercars, waar hij drie kampioenschappen won, en behaalde zijn eerste overwinning in de serie in 2021. Zijn droogte strekte zich uit over delen van drie seizoenen, en de zege kwam op een circuit waar baanpositie en bandenbeheer het resultaat bepalen.
De Corkscrew van Laguna Seca, de blinde links-rechts duik door de heuvel, blijft een van de veeleisendste bochten in de sport, en de race draait vaak laat in de run om brandstofstrategie.
Wat de finale besliste
Het kampioenschap was de hoofdprijs die op het spel stond, en de puntenvoorsprong van Palou hield stand. Teams richten zich nu op het tussenseizoen, waar coureurscontracten, motorprogramma's en de hybride krachtregels van de serie het gesprek zullen domineren. Voor Palou is de vraag die na een vijfde titel volgt simpel: hoe ver het totaal kan gaan.